แรงงานใกล้เกษียณในอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ : ทบทวนสถานะสวัสดิการ สุขภาพ รายได้ หนี้สิน และนัยยะเชิงนโยบายเพื่อก้าวสู่ผู้สูงวัยที่มีความมั่นคง
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
สภาพสวัสดิการสำหรับแรงงานสร้างสรรค์วัยใกล้เกษียณมีช่องว่างนโยบายที่สำคัญ เช่นสวัสดิการ, สุขภาพ รายได้ และหนี้สิน ระบบสวัสดิการโดยรัฐไม่เพียงพอในการชดเชยรายได้และมีสัดส่วนการชดเชยต่ำ ระบบสวัสดิการส่วนตัวเน้นตลาด ทำให้แรงงานขาดความมั่นคง มีปัญหาเรื่องเวลาทำงานที่กระทบสวัสดิการและคุ้มครอง รูปแบบรายได้ขึ้นอยู่กับลำดับชั้นและอำนาจต่อรอง ปัญหาหนี้สินเกิดจากความไม่แน่นอนของรายได้และค่าใช้จ่ายสุขภาพ แรงงานสร้างสรรค์สร้างมูลค่าเศรษฐกิจ แต่ขาดการศึกษาเชิงลึกเกี่ยวกับชีวิตของแรงงานสร้างสรรค์วัยใกล้เกษียณ งานวิจัยเน้นประเมินสถานะและคุณภาพชีวิตของแรงงานสร้างสรรค์ใกล้เกษียณ พบว่ารายได้หลักมาจากงานสร้างสรรค์เกิน 60% ต่อเดือน แต่ยังมีแหล่งรายได้อื่นไม่ถึง 60% กลุ่มที่ทำงานมากกว่า 50 ชั่วโมงต่อสัปดาห์มีสัดส่วน 34.4% และต้องพึงพารายได้จากแหล่งอื่นนอกงานสร้างสรรค์ การวิเคราะห์คุณภาพชีวิตพบว่ากลุ่มที่รายได้ไม่เพียงพอมีความเปราะบางสูงถึง 3 เท่าของกลุ่มรายได้มาก ความพอใจและความพอเพียงส่งผลให้ความมั่นคงของชีวิตมีความสำคัญ ความเครียดและความผิดหวังในการทำงานมีผลต่อคุณภาพชีวิตด้านรายได้ สวัสดิการทั้งเงินและความพึงพอใจมีความสำคัญ ค่าใช้จ่ายสำหรับอุปกรณ์และบริการสุขภาพส่วนสำคัญ การเข้าถึงบริการสุขภาพมีผลต่อคุณภาพชีวิตและการทำงาน สุขภาพเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตและการทำงานของกลุ่มนี้ ผล Focus Group พบว่าแรงงานแต่ละประเภทมีความเปราะบางที่แตกต่างกันในหลายมิติ ความเปราะบางเช่นในด้านรายได้และการเข้าถึงสวัสดิการ เป็นจุดสำคัญที่มีผลต่อความมั่นคงของแรงงานในการทำงานของตน แต่ละกลุ่มมีความเปราะบางที่แตกต่าง ดังนี้: 1. กลุ่มศิลปินสร้างสรรค์พื้นบ้าน: ประสบปัญหาความมั่นคงทางรายได้ และต้องการความช่วยเหลือพื้นฐาน 2. กลุ่มนักดนตรีและศิลปินในจังหวัดตรัง: ประสบปัญหาความเปราะบางทั้งในด้านรายได้และการเข้าถึงสวัสดิการ 3. กลุ่มนักดนตรีและนักแต่งเพลงในกรุงเทพมหานคร: ประสบปัญหาความเปราะบางทุกด้าน เช่น รายได้ต่ำ และค่าใช้จ่ายสูง 4. กลุ่มผู้เข้าร่วมจากกองถ่ายอุตสาหกรรม: ประสบปัญหาสุขภาพที่สำคัญ ดังนั้นความเปราะบางเป็นจุดสำคัญที่ควรพิจารณาในการพัฒนานโยบายสำหรับกลุ่มแรงงานสร้างสรรค์ใกล้เกษียณ ข้อเสนอสำคัญประกอบด้วย 1.ระบบบำนาญถ้วนหน้า 2.ระบบประกันสังคมถ้วนหน้า 3.การรวมตัวในรูปแบบสหภาพและสหกรณ์ 4.การยกเว้นหรือลดหย่อนหนี้สินสำหรับแรงงานศิลปิน