Command Palette

Search for a command to run...

กลับไปผลการค้นหา
รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2552

การปรับปรุงพันธุ์สบู่ดำโดยการใช้สารโคลชิชิน: การแปรผันทาง พันธุกรรมของลักษณะเมล็ดและปริมาณน้ำมันของสบู่ดำโคลชิพลอยด์

ดวงพร เปรมจิต มหาวิทยาลัยนเรศวร พ.ศ. 2552

ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)

บทคัดย่อ

การศึกษาประสิทธิภาพของน้ำส้มไม้และสารสกัดจากสะเดา ตระไคร้หอม และเมล็ดมัน แกว ต่อลูกน้ำยุง (Culex quinquefasciatus) ใบห้องปฏิบัติการทั้ง 2 วิธีคือ Topical application (ถูก ตัวตาย) และ Dropping method (หยดสารลงในน้ำ) ตรวจผลการตายทุก 24 ชั่วโมงเป็นเวล1 3 วัน พบว่าน้ำส้มควันไม้ที่ระดับความเข้มข้น 2% มีผลต่ออัตราการตาขของลูกน้ำยุงรำคาญสูงถึง 96.25% โดยวิธีหยดสารลงในน้ำที่ถูกน้ำยุงอยู่อาศัยซึ่งแดกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ(P0.05) ส่วมวิธี ถูกตัวตายพบว่าน้ำส้มไม้ที่ระดับความเข้มข้น 20% จะทำให้ลูกน้ำยุงมีเปอร์เซ็นด์การตายสูงสุด เพียง 15.0% ซึ่งแดกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ(P:0.05) ในขณะที่น้ำส้มไม้ระดับความเข้มข้น ต่ำลงมาตั้งแต่ 10%, 5% และ 2% สามารถฆ่าลุกน้ำยุงได้ค่อนข้างต่ำคือ 10%, 5% และ 5% ตามลำดับและไม่มีผลต่อการตายของลูกน้ำงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และเมื่อนำน้ำสัมไม้ใน ระดับความเข้มข้น 2% มาผสมกับสารสกัดจากเมล็ดสะเดา เมล็ดมันแกวและตระไคร้หอม ใน อัตราส่วน 1:50 มล. พบว่าสามารถฆ่าลูกน้ำยุงได้สูงถึง 92.596. 50.0% และ 45.0% ตามลำดับ ในขณะที่จะมีผลทำให้เปอร์เซ็นต์การตายของลุกน้ำยุงได้สูงสุดถึง 100% ใบทุกกรรมวิธีไดยวิธีการ หยดสารลงในน้ำที่เลี้ยงลุกน้ำยุงดังกล่าว ส่วนการศึกษาผลของน้ำส้มไม้ต่อหนอบแมลงวันบ้าน (Musca Domestica L.) ระยะที่ 3 ใน ห้องปฏิบัติการไดยวิชี Topical application (ถูกตัวตาย) และ Feeding method (กินตาย) ตรวจผล การตายของหนอนทุก 24 ชั่โมงเป็นเวลา 3 วันหลังจากนั้นตรวจผลหนอนแมลงวันที่รอดตายที่ จะสามารถลอกคราบเจริญเติบไตเป็นดักแด้และตัวเต็มวัยได้ต่อไป พบว่าน้ำสัมควันไม้ทุกระดับ ความเข้มข้นไม่มีผลต่ออัตราการตายของหนอนแมลงวัน โดยวิธีถูกตัวตาย ส่วนวิธีกินตายนั้น น้ำส้มไม้ที่ระดับความเข้มข้นสูงขึ้นไปตั้งแต่ 10%,. 12.5% และเร% จะมีผลต่ออัตราการตายของ หนอนแมลงวันเท่ากับ 2.5%, 2.5% และ 3.3% ตามลำดับ ซึ่งแตกต่างจากอัตราความเข้มข้นอื่นและ control อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ(P<0.05) ในขณะที่น้ำส้มไม้ระดับความเข้มข้นต่ำตั้งแต่ .5% ลง มา ไม่มีผลต่ออัตราการตายของหนอนแมลงวันย่างไรก็ตามพบว่าหนอนแมลงวันที่รอดตาย สามารถเข้าดักแด้ได้ถึง 89.6% ที่ระดับความเข้มข้นต่ำสุด 0.5% ใบขณะที่ความสามารถในการ พัฒนาเป็นดักแด้เพียง 48.5 % และ 54.0% ที่ระดับความเข้มข้น 1% และ 12.5% ตามลำดับโดยวิชี ถูกตัวตาย ส่วนวิธีกินตายนั้นหนอนแมลงวันที่รอดตายสามารถเข้าดักแด้ต่ำน้อยกว่า 50% ตั้งแต่ ระดับความเข้มขับ 7.5% ขึ้นไปถึง 15% และพบว่าน้ำส้มไม้ที่อัตราความเข้มข้นตั้งแต่ 0.5% ถึง เระจะมีผลต่อการลอกคราบของคักแด้เปีนตัวเต็มวัยได้อยู่ในช่วงตั้งแต่ 19.5%ถึง 55.5%โดยวิธีถูก ตัวตาย ในขณะที่วิธีกินตาขนั้น ดักแด้แมลงวันสามารถพัฒนาเป็นตัวเต็มวัยได้น้อยอยู่ในช่วง ตั้งแต่ ร% ถึง ร3.8% ที่ระดับความเข้มข้นต่ำ 7.5% ลงมา และที่ระดับความเข้มข้นสูงขึ้นไปตั้งแต่10% ถึง15% ดักแด้แมลงวันจะไม่สามารถจริญติบโตลอกคราบเป็นตัวเต็มวัยได้เลยในระยะเวลา เดียวกัน สำหรับผลการศึกษาในสภาพโรงเรือนเลี้ยงหมูหลุม พบว่าสารสกัดตะไคร้หอมให้ผลดี ที่สุด ไดยภายหลังการทาสารสกัดบนลำตัวสุกรตรวจนับจำนวนยุงและแมลงที่มาเกาะบนลำตัวสุกร ตั้งแต่ 10, 20, 30, 40, 50 และ 60 พาที พบว่าไม่มีซุงบินมาเกะบนบริเวณที่ทาสารดังกล่าวเลยสัก ตัวเดียวนับตั้งแต่ 10 นาทีแรกจนกระทั่ง ร0 นาทีผ่านไปหลังจากนั้นจึงมียุงบินมาเกาะเพียง 1 ตัว หลังจากนาทีที่ 60 ผ่านไปส่วนแมลงวันบินได้ผลเช่นเดียวกัน โดยมีแมลงวันมาเกาะเพียง 1 และ 4 ตัว หลังจากนาทีที่ 50 และนาทีที่ 60 ผ่านไปตามลำดับ.

คำสำคัญ

ColchicinediploidPolyploidycolchiploidJatropha curcus Linn

งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง

การศึกษาประสิทธิภาพของสมุนไพรไล่ยุงและการพัฒนาแผ่นแปะกันยุง

รัชฎาวรรณ อรรคนิมาตย์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน พ.ศ. 2563

การปรับปรุงพันธุ์สบู่ดำโดยการใช้สารโคลชิชิน : การแปรผันทางพันธุกรรมของลักษณะเมล็ดและปริมาณน้ำมันสบู่ดำโคลซิพลอยด์

ดวงพร เปรมจิต คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยนเรศวร พ.ศ. 2553

การปรับปรุงพันธุ์สบู่ดำ โดยการใช้สารโคลชิชิน

ดวงพร เปรมจิต คณะเกษตรศาสตร์ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยนเรศวร พ.ศ. 2552

การกำจัดสารพิษในกากเมล็ดสบู่ดำด้วยวิธีชีวภาพและศึกษาคุณสมบัติของเพปไทด์ออกฤทธิ์ทางชีวภาพของโปรตีนสกัดจากกากเมล็ดสบู่ดำ

วรพจน์ สุนทรสุข มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี พ.ศ. 2557

การทดสอบองค์ประกอบผลผลิตและผลผลิตของสายพันธุ์สบู่ดำที่เกิดจากการกลายพันธุ์ที่มีอายุ 2 – 4 ปี ใน 3 สภาพพื้นที่

ธีรพันธ์ บัญญัติรัชต มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน พ.ศ. 2556

ผลของสารสกัดจากเมล็ดน้อยหน่าต่ออัตราการตายของแมลงวัน ยุง และเห็บโค

คณิต ขอพลอยกลาง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย พ.ศ. 2558

เทคนิคโปรตีโอมิกสำหรับการวิเคราะห์วิถีชีวสังเคราะห์สารพิษในสบู่ดำ

วรวุฒิ จุฬาลักษณานุกูล พ.ศ. 2556

ประสิทธิภาพของสารสกัดจากดอกพญาสัตบรรณที่มีต่อลูกน้ํายุงลายบ้าน

มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม พ.ศ. 2558

การพัฒนาต้นแบบผลิตภัณฑ์สารสกัดจากหญ้าแฝกหอมเพื่อควบคุมไส้เดือนฝอยรากปมในแปลงผลิตพริกปลอดภัย

กานต์สิรี จินดาปัณณาพัฒน์ สำนักงานพัฒนาการวิจัยการเกษตร (องค์การมหาชน) (สวก.) พ.ศ. 2564

การพัฒนากระบวนการลดสารพิษในกาก เมล็ดสบู่ดำจากการผลิตไบโอดีเซลเพื่อสร้าง คุณค่าเพิ่ม

สมบัติ ขอทวีวัฒนา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ พ.ศ. 2552