การอนุรักษ์ และฟื้นฟูภาษาถิ่น (มาลายู): กรณีศึกษาตำบลนาเคียน อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยปฏิบัติการอย่างมีส่วนร่วมของชุมชน มีวัตถุประสงค์ ดังนี้ 1. เพื่อศึกษาสภาพการใช้ภาษาถิ่น (มลายู) ของชาวบ้านชุมชนนาเคียน อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช 2. เพื่อสร้างกระบวนการของชุมชนในการหาแนวทางอนุรักษ์ ส่งเสริมและเผยแพร่ภาษาถิ่น(มลายู) ให้ดำรงสืบไปอย่างยั่งยืน ผลการศึกษาวิจัยพบว่า สภาพการใช้ภาษามลายูถิ่นของประชากรในชุมชนตำบลนาเคียนมากกว่าครึ่งหนึ่งของชุมชน ยังคงใช้ภาษามลายูถิ่นในการสื่อสารโดยทั่วไป แต่มีเฉพาะบางกลุ่มเท่านั้นที่นิยมใช้ภาษาใต้ในการสื่อสารในชุมชน และจากการศึกษาวิจัยพบว่า ภาษามลายูถิ่นจะถูกใช้กันในช่วงการสนทนาทั่วไปในตอนพบปะ ทักทาย หรือในวงน้ำชาเท่านั้น แต่ในช่วงงานสำคัญทางศาสนา เช่น การกล่าวปาฐกถาธรรม(การอ่านคุตบะห์)ในวันศุกร์ การสอนศาสนาธรรมในวันอังคาร การเรียนการสอนในโรงเรียนจริยธรรม(โรงเรียนฟัรดูอีน) ส่วนมากแล้วจะใช้ภาษาไทยใต้ จึงทำให้ภาษามลายูถิ่นถูกลดความสำคัญลงไป ผลการศึกษาวิจัยกระบวนการของชุมชนในการหาแนวทางอนุรักษ์ ส่งเสริมและเผยแพร่ภาษาถิ่น(มลายู) ให้ดำรงสืบไปอย่างยั่งยืนนั้น พบว่า ทางคณะแกนนำของชุมชน ผู้เฒ่าผู้แก่ รวมถึงผู้นำทางด้านจิตวิญญาณ(อิหม่าม)ของชุมชน ได้เสนอแนะ และมีความเห็นร่วมกันว่า จะต้องพัฒนาเยาชนให้มีความกล้าในการแสดงออกโดยเริ่มจากเยาวชนที่ใช้ภาษามลายูถิ่นอยู่แล้ว เพื่อฝึกฝนให้เขาสามารถใช้ภาษามลายูถิ่นเพื่อถ่ายทอดองค์ความรู้ทางศาสนาให้แก่ผู้คนในชุมชน โดยเริ่มจากการฝึกอ่านปาฐกถาธรรม(คุตบะห์)ในวันศุกร์เป็นกิจกรรมแรก และก็ค่อยๆขยายวงกว้างไปสู่กิจกรรมสำคัญๆของศาสนาในด้านต่างๆอีกด้วย โดยในอนาคตต้องการให้กิจกรรมศาสนาทุกกิจกรรมในชุมชนต้องใช้ภาษามลายูถิ่นเพื่อการสื่อสารและสั่งสอน ทั้งหมดนี้เพียงเพื่อต้องการแสดงถึงเอกลักษณ์ทางด้านภาษาของชุมชนตำบลนาเคียน อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช ให้อยู่คู่กับกิจกรรมศาสนาตลอดไป คำสำคัญ: ภาษาถิ่น(มลายู), การอนุรักษ์, การฟื้นฟู, คนรุ่นใหม่, ชุดเก็บข้อมูลในพื้นที่, แกนนำชุมชน, ปูชนียบุคคล, ชุมชนตำบลนาเคียน, อักษรยาวี

คำสำคัญ