การประยุกต์ใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์เพื่อการจัดทำฐานข้อมูลการอนุรักษ์พันธุกรรมในถิ่นกำเนิดของไม้พะยูง
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
การประยุกต์ใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์เพื่อการจัดทำฐานข้อมูลการอนุรักษ์พันธุกรรมในถิ่น กำเนิดของไม้พะยูง ครั้งนี้ดำเนินการระหว่างเดือนตุลาคม 2553-กันยายน 2555 ทำการเก็บข้อมูลตำแหน่งพิกัด ภูมิศาสตร์ของแหล่งแม่ไม้พะยูง วิเคราะห์การกระจายของแม่ไม้พะยูงด้วยการประยุกต์ใช้ระบบเทคโนโลยีสารสนเทศ ภูมิศาสตร์ (Geographical Information System : GIS) ร่วมกับโปรแกรมสำเร็จรูปในการวิเคราะห์ความเข้มข้นของการ กระจายของไมพ้ ะยูง ซ่งึ เป็นการใชปั้จจัยด้านทางนิเวศวิทยาของไม้พะยูง ได้แก่ ชนิดป่า ความใกล้ไกลแหล่งนํ้าตาม ธรรมชาติ ชนดิ ดิน ปรมิ าณนำ้ ฝนเฉล่ยี รายเดือน ปัจจัยทางสภาพภูมิประเทศ เช่น ความสูงจากระดับนํ้าทะเล ความ ลาดชัน ชนั้ หนิ ทศิ ด้านลาด สภาพภูมิสัณฐานของพื้นที่ ชั้นคุณภาพลุ่มนํ้า และปัจจัยด้านภัยคุกคาม ได้แก่ ถนนใน พืน้ ที่ปา่ ผลจากการสำรวจแหล่งไม้พะยูงในพื้นที่ป่าธรรมชาติและแปลงอนุรักษ์พันธุกรรมไม้พะยูง จำนวน 12 แหล่ง พบว่า ในพื้นที่ป่าธรรมชาติและในแปลงอนุรักษ์พันธุกรรมไม้พะยูงแต่ละแหล่งสามารถคัดเลือกแม่ไม้ได้ แหลง่ ละประมาณ 10-40 ตน้ วัดการเจรญิ เตบิ โตไมพ้ ะยูงในพื้นที่อุทยานแห่งชาติภูจองนายอย จ.อุบลราชธานี พบมี ค่าเฉลี่ยความโตที่ระดับเพียงอก (DBH.) เท่ากับ 38.23 เซนติเมตร และมีความสูงเฉลี่ยเท่ากับ 24.92 เมตร และไม้ พะยูงในแปลงอนุรักษ์พันธุกรรมไม้พะยูง ที่สถานีวนวัฒนวิจัยดงลาน จังหวัดขอนแก่น ปลูกเมื่อ ปี พ.ศ. 2542 มี ค่าเฉลี่ยความโตที่ระดับเพียงอก (DBH.) เท่ากับ 14.71 เซนติเมตร และมีความสูงเฉลี่ยเท่ากับ 9.03 เมตร เป็นต้น สำหรับผลการสรา้ งแบบจำลองความเขม้ ขน้ ของการกระจายของแมไ่ มพ้ ะยูงในพืน้ ท่ศี กึ ษาท่เี ป็นตัวแทนดว้ ย โปรแกรมสำเร็จรูป Biomapper คือ เขตรักษาพันธสุ์ ัตวป์ า่ ภูสฐี านสามารถคาดคะเนสภาพพืน้ ท่ที ่มี กี ารกระจาย ของแม่ไม้พะยูงระดับสูงมาก (very high) ระดับสูง (high) ระดับปานกลาง (medium) ระดับน้อย (low) และระดับ น้อยมาก (very low) เท่ากับ 12.622 ไร่ (6.67 %) 57,157 ไร่ (30.16%) 6,134 ไร่ (3.24%) 68,873 ไร่ (36.34%) และ 44,744 ไร่ (23.34%) ตามลำดับ ซึ่งผลการศึกษาที่ได้ครั้งนี้ผู้บริหารพื้นที่ป่าอนุรักษ์ของ กรมป่าไม้และกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่าและพันธุ์พืช สามารถใช้เป็นข้อมูลประกอบการตัดสินใจในการ วางแผนการปอ้ งกันดูแลรักษาแหลง่ แมไ่ มพ้ ะยูงในพืน้ ท่ไี ด้ นอกจากนสี้ ามารถใชเ้ ป็นแนวทางในการจัดการ อนุรักษ์ไม้พะยูงและได้ฐานข้อมูลแหล่งแม่ไม้พะยูง เอื้อประโยชน์ในการเป็นแหล่งวัสดุพันธุกรรมไม้พะยูง เพื่อสนับสนุนการปลูกสรา้ งสวนปา่ ไมพ้ ะยูง ซ่งึ จะชว่ ยในการแกไ้ ขปัญหาความขาดแคลนไม้พะยูงเพื่อการ ใช้ประโยชน์ต่างๆ ในอนาคต