พัฒนาและถ่ายทอดองค์ความรู้ด้านการใช้ไม้ยืนต้นในการลดฝุ่นขนาดเล็ก PM2.5
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
บทคัดย่อมลพิษอากาศที่เกิดจากฝุ่นละอองนับเป็นปัญหาสำคัญที่ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและได้รับการจัดให้เป็นวาระสำคัญระดับโลก ปัจจุบันมีเทคโนโลยีจำนวนมากที่ได้รับการศึกษาเพื่อบรรเทาปัญหาฝุ่นละออง โดยการใช้พืชเพื่อลดฝุ่นเป็นหนึ่งในเทคโนโลยีที่มีการรายงานว่ามีประสิทธิภาพในการลดฝุ่นได้ รวมทั้งมีความเหมาะสมอย่างยิ่งในการนำมาใช้ในการลดฝุ่นในพื้นที่เปิด ชุมชนเมืองที่ประสบปัญหาการปนเปื้อนดังกล่าว อย่างไรก็ตามองค์ความรู้เกี่ยวกับการใช้พืชในการลดฝุ่นมีอยู่อย่างจำกัดทั้งในด้านการศึกษากลไกเชิงลึกด้านโมเลกุลและการศึกษาการเปลี่ยนแปลงเชิงกายภาพต่าง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในไม้ยืนต้น การศึกษาวิจัยในโครงการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อคัดเลือกต้นไม้ที่มีศักยภาพสูงในการลดฝุ่น รวมถึงศึกษาการเปลี่ยนแปลงในระดับโมเลกุล เพื่อสร้างความรู้ความเข้าใจในการนำเทคโนโลยีนี้ไปใช้อย่างถูกต้องเหมาะสม โดยจากการศึกษาพบว่าต้นโมก ต้นชงโค และต้นสัก มีประสิทธิภาพในการบำบัดฝุ่นได้อย่างมีประสิทธิภาพ ปริมาณน้ำที่เพิ่มขึ้นในพืชมีส่วนส่งเสริมประสิทธิภาพของพืชในการบำบัดฝุ่นมากที่สุด รองลงมาเป็นปริมาณไขมันชนิดละลายน้ำ จากการวิเคราะห์ในระดับกายภาพของพืชและในระดับโปรตีนแสดงให้เห็นว่าพืชมีการตอบสนองต่อฝุ่น โดยการพยายามสะสมน้ำไว้ภายในต้น มีการปิดปากใบ และลดอัตราการสังเคราะห์ด้วยแสง จากการวิเคราะห์ผลปริมาณโปรตีนชนิดต่าง ๆ พบว่าโปรตีนที่มีความเกี่ยวข้องเชื่อมโยงกับ cell process, metabolic process และ response to stress มีการทำงานที่เปลี่ยนแปลงไปมาก เทียบกับต้นพืชที่ไม่ได้รับสัมผัสฝุ่น การตอบสนองดังกล่าวมีลักษณะคล้ายกับการรับสัมผัสโลหะหนักหรือการขาดน้ำของพืช ดังนั้นก่อนการนำเทคโนโลยีนี้ไปใช้จำเป็นต้องมีการศึกษากรรมวิธีการลดความเครียดของพืชซึ่งจะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการบำบัดฝุ่น รวมทั้งยืดระยะเวลาในการบำบัดฝุ่นของพืชได้