การใช้ประโยชน์ศักยภาพของกากตะกอนน้ำยางธรรมชาติจากอุตสาหกรรมถุงมือยางเป็นสารตัวเติมในวัสดุเชิงประกอบพลาสติกและไม้ สำหรับใช้งานในพื้นที่ชายทะเล

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้ คือ เพื่อวิเคราะห์อิทธิพลของสภาพแวดล้อมชายทะเล น้ำทะเลฝั่งอ่าวไทย และน้ำทะเลฝั่งอันดามัน ที่มีต่อสมบัติทางกลและทางกายภาพของวัสดุเชิงประกอบพลาสติกและไม้กับกากตะกอนน้ำยางธรรมชาติ ในการผสมวัสดุเหล่านี้ดำเนินการโดยใช้เครื่องอัดรีดแบบเกลียวคู่ และขึ้นรูปเป็นแผ่นชิ้นงานตัวอย่างด้วยเครื่องอัดร้อน ซึ่งผลจากการทดลองพบว่า เปอร์เซ็นต์การดูดซับน้ำและเปอร์เซ็นต์การพองตัวของวัสดุเชิงประกอบพลาสติกและไม้กับกากตะกอนน้ำยางธรรมชาติ มีค่าเพิ่มขึ้นตามระยะเวลาการแช่น้ำที่นานขึ้น ขณะเดียวกัน วัสดุเชิงประกอบพลาสติกและไม้กับกากตะกอนน้ำยางธรรมชาติ มีเปอร์เซ็นต์การดูดซับน้ำและเปอร์เซ็นต์การพองตัว และการลดลงของค่าความแข็งแรงดัด ค่ามอดูลัสการดัด ค่าความแข็งแรงการยึดตะปูเกลียว และค่าความแข็งน้อยกว่าวัสดุเชิงประกอบพลาสติกและไม้ เช่นเดียวกัน พบด้วยว่า วัสดุเชิงประกอบพลาสติกและไม้กับกากตะกอนน้ำยางธรรมชาติที่แช่ในน้ำกลั่น มีการลดลงของค่าความแข็งแรงดัด ค่ามอดูลัสการดัด ค่าความแข็งแรงการยึดตะปูเกลียว และค่าความแข็งมากที่สุดและรวดเร็วที่สุด ในขณะที่วัสดุเชิงประกอบฯ ที่แช่ในน้ำทะเลอันดามันมีการลดลงของค่าความแข็งแรงดัด ค่ามอดูลัสการดัด ค่าความแข็งแรงการยึดตะปูเกลียว และค่าความแข็งน้อยที่สุด นอกจากนี้ วัสดุเชิงประกอบพลาสติกและไม้กับกากตะกอนน้ำยางธรรมชาติ มีค่าความแข็งแรงดัด ค่ามอดูลัสการดัด ค่าความแข็งแรงการยึดตะปูเกลียว และค่าความแข็งลดลงตามระยะเวลาการตากแดด ขณะที่วัสดุเชิงประกอบพลาสติกและไม้กับกากตะกอนน้ำยางธรรมชาติที่ตากแดดในพื้นที่ชายฝั่งอ่าวไทยมีการลดลงของค่าความแข็งแรงดัด ค่ามอดูลัสการดัด ค่าความแข็งแรงการยึดตะปูเกลียว และค่าความแข็งมากกว่าตากแดดในพื้นที่ชายฝั่งอันดามัน และวัสดุเชิงประกอบพลาสติกและไม้กับกากตะกอนน้ำยางธรรมชาติ มีการลดลงของค่าความแข็งแรงดัด ค่ามอดูลัสการดัด ค่าความแข็งแรงการยึดตะปูเกลียว ค่าความแข็งน้อยกว่าวัสดุเชิงประกอบพลาสติกและไม้

คำสำคัญ