Command Palette

Search for a command to run...

กลับไปผลการค้นหา
รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2563

การพัฒนาศักยภาพการออกแบบผลิตภัณฑ์เครื่องแต่งกายร่วมสมัยด้วยผ้าทอย้อมสีธรรมชาติและเครื่องประดับที่ต่อยอดภูมิปัญญาท้องถิ่นของชุมชนกลุ่มผ้าฝ้ายอำพัน ตำบลนาคอเรือ อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่

สุพจน์ ใหม่กันทะ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา พ.ศ. 2563

ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)

บทคัดย่อ

ผ้าทอมือกลุ่มอาชีพผ้าฝ้ายอำพันเป็นผลิตภัณฑ์ OTOP ที่มีคุณภาพได้รับมาตรฐานอยู่ในระดับ 4 ดาว และได้รับการสนับสนุนจากหน่วยงานราชการต่างๆ เพื่อหาช่องทางที่จะพัฒนาและส่งออกสินค้าไปยังตลาดสากล แต่ทั้งนี้ในปัจจุบันกลุ่มผ้าฝ้าอำพันพบปัญาหายอดจำหน่ายสินค้าลดลง ผ้าทอเหลือตกค้างเป็นจำนวนมากซึ่งจากปัญหาดังกล่าวทำให้ผู้วิจัยต้องการแก้ไขปัญหาจึงมีวัตถุประสงค์ของการดำเนินงานเพื่อศึกษากระบวนการผลิตผืนผ้าที่ย้อมสีธรรมชาติเพื่อสุขภาพและคุณภาพชีวิตที่ดีต่อสิ่งแวดล้อมของกลุ่มอาชีพผ้าฝ้ายอำพัน และเพื่อพัฒนาผืนผ้าย้อมสีธรรมชาติและเครื่องประดับธรรมชาติมาออกแบบในเชิงสร้างสรรค์เพื่อ พัฒนาเป็นผลิตภัณฑ์เครื่องแต่งกายร่วมสมัย ผลการดำเนินกิจกรรมพบว่า แนวคิดในการออกแบบและพัฒนาผืนผ้าย้อมสีธรรมชาติพัฒนาเป็นเครื่องแต่งกายร่วมสมัยเน้นการผสมผสานสไตล์คลาสสิคและโบฮีเมียนมาออกแบบให้กับเครื่องแต่งกาย ตลอดจนการตกแต่งด้วยของประดับโดยหยิบยกผ้าฝ้ายทอมือย้อมสีธรรมชาติของกลุ่มผ้าฝ้ายอำพัน อ.ฮอด จ.เชียงใหม่ และแนวคิดในการออกแบบและพัฒนาเครื่องประดับธรรมชาติได้มาจากดอกกาสะลอง ดอกแก้ว ดอกมะลิ ดอกพญาสัตบรรณ ดอกราตรี เป็นต้น เพื่อแสดงถึงความศรัทธาต่อพระพุทธศาสนาที่ผูกพันกับวิถีชีวิตและยึดธรรมคำสอนด้วยหลักอริยสัจ 4 จึงเป็นเสมือนสายสร้อยที่เรียงร้อยทั้งสามสายเอาไว้ด้วยกัน ซึ่งผลการประเมินความพึงพอใจมีต่อการออกแบบผลิตภัณฑ์เครื่องแต่งกายร่วมสมัยด้วยผ้าทอย้อมสีธรรมชาติและเครื่องประดับที่ต่อยอดภูมิปัญญาท้องถิ่นของชุมชนกลุ่มผ้าฝ้ายอำพัน พบว่า หัวข้อการเลือกใช้วัสดุที่เหมาะสมสำหรับการผลิตเครื่องแต่งกายและเครื่องประดับ มีค่าเฉลี่ยมากที่สุดคือ 4.20 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.59 รองลงมาหัวข้อสามารถนำไปใช้งานได้หลากหลายโอกาสและมีความเหมาะสม มีค่าเฉลี่ย 4.15 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.71 และหัวข้อรูปแบบเครื่องแต่งกายและเครื่องประดับสวยงามตรงตามความต้องการผู้บริโภค มีค่าเฉลี่ย 4.13 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.60 เพราะการออกแบบต้องสามารถตอบโจทย์ลูกค้าในด้านรูปลักษณ์ ฟังก์ชั่นการใช้งาน คำนึงถึงปัจจัยต่างๆ เช่น ค่านิยม อายุ รายได้ อาชีพ เป็นต้น เพื่อให้สอดคล้องกับความสนใจและความต้องการซื้อเครื่องแต่งกายและเครื่องประดับให้เกิดความสวยงามเป็นการเพิ่มมูลค่าให้กับผลิตภัณฑ์มากขึ้น

คำสำคัญ

ภูมิปัญญาท้องถิ่นLocal Wisdomเครื่องประดับOrnamentเครื่องแต่งกายร่วมสมัยContemporary CostumeNatural Dyed Woven Fabricผ้าทอย้อมสีธรรมชาติ

งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง

พัฒนาศักยภาพและมาตรฐานผลิตภัณฑ์ OTOP : กรณีศึกษากลุ่มทอผ้าพื้นเมืองบ้านนาด้วง อ.นาด้วง จ.เลย

รองศาสตรจารย์ ภัทรธิรา ผลงาม มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย พ.ศ. 2551

การพัฒนาขีดความสามารถผู้ประกอบการ OTOP และยกระดับ คุณภาพสินค้าให้ได้มาตรฐาน กลุ่มทอผ้าบ้านหนองบัวลอง ตำบลไทยสามัคคี อำเภอหนองหงส์ จังหวัดบุรีรัมย์

ณัฐ ประสีระเตสัง มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ พ.ศ. 2563

การออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์เคหะสิ่งทอจากผ้าไหมสุรินทร์ภายใต้โครงการการออกแบบและพัฒนาผลิตภัณฑ์สิ่งทอจากผ้าไหมสุรินทร์ ด้วยภูมิปัญญาพื้นบ้าน สู่ความเป็นสากล

ก้องเกียรติ มหาอินทร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร พ.ศ. 2551

การพัฒนากระบวนการผลิตผ้าฝ้ายมัดหมี่ทอมือ ด้วยนวัตกรรมที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม เพื่อรักษาอัตลักษณ์ท้องถิ่นและพัฒนาภูมิปัญญาการทอผ้าแบบโบราณ

ศิรชัย เอื้อสุขภักดี สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2563

ยกระดับสิ่งทอพื้นถิ่นผ้าฝ้ายทอมือสีธรรมชาติ ด้วยกระบวนการคิดเชิงออกแบบ และกระบวนการออกแบบเชิงวิศวกรรม บ้านก้อทุ่ง อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน

พบสันต์ ติไชย หน่วยบริหารและจัดการทุนด้านการพัฒนาระดับพื้นที่ (บพท.) พ.ศ. 2563

แนวทางในการพัฒนาศักยภาพการออกแบบผลิตภัณฑ์แฟชั่นประเภทกระเป๋าจากเศษผ้าฝ้ายทอเหลือใช้ : กรณีศึกษาผ้าฝ้ายทอไทลื้อบ้านเฮี้ย อ.ปัว จังหวัดน่าน

กมลวรรณ พัชรพรพิพัฒน์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ พ.ศ. 2558

การพัฒนาผ้าม่อฮ่อมจังหวัดแพร่ ด้วยงานลงทองลายไทย สำหรับเคหะสิ่งทอเชิงพาณิชย์

อัชชา หัทยานานนท์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร พ.ศ. 2559

การออกแบบเทคโนโลยีการผลิตผลิตภัณฑ์ผ้าไหมไทยเพื่อปรับปรุงเทคนิคการผลิต แบบภูมิปัญญาท้องถิ่นในอำเภอสตึก จังหวัดบุรีรัมย์

สนิท พาราษฎร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ พ.ศ. 2559

แนวทางในการพัฒนาศักยภาพการออกแบบเครื่องแต่งกายสตรีจากผ้าฝ้าย : กรณีศึกษาชุมชนทอผ้าฝ้ายไทลื้อบ้านเฮี้ย อ.ปัว จังหวัดน่าน

จักรพันธ์ สุระประเสริฐ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ พ.ศ. 2558

การพัฒนาคุณภาพผลิตภัณฑ์ผ้าฝ้ายทอมือให้ผ่านการรับรองมาตรฐานผลิตภัณฑ์ชุมชน

ญาณิศา โกมลสิริโชค มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา พ.ศ. 2557