รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2563
การนำของเหลือทิ้งจากการเกษตรและฝุ่นจากรีเจนเนอเรเตอร์ของเตาหลอมแก้วมาใช้ในกระบวนการหลอมแก้ว
จิตรลดา คำภา สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2563 ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้ศึกษาการน าของเหลือทิ้งที่เป็นฝุ่นจากรีเจนเนอเรเตอร์มาแทนที่วัตถุดิบในการหลอมแก้วที่ปริมาณร้อยละ 0 ถึง 10 โดยน้ าหนัก เพื่อหาปริมาณที่เหมาะสมที่สามารถลดพลังงานการหลอมแก้วและยังคงผลิตแก้วที่มีคุณภาพเทียบเท่าสูตรมาตรฐานของโรงงานอุตสาหกรรมแก้ว จากผลวิเคราะห์เฟสและองค์ประกอบทางเคมีด้วยเทคนิค XRF และ XRD พบว่าฝุ่นจากรีเจนเนอเรเตอร์มีองค์ประกอบทางเคมีหลัก คือ โซเดียมซัลเฟต การศึกษาผลของการเติมฝุ่นจากรีเจนเนอเรเตอร์ต่อปฏิกิริยาและพลังงานในช่วงการหลอมแก้ว ทดสอบด้วยการวิเคราะห์เชิงความร้อน (TG/DSC) จากผลการทดลองพบว่า การเติมฝุ่นจากรีเจนเนอเรเตอร์แทนที่วัตถุดิบในปริมาณร้อยละ 2 เป็นอัตราส่วนเหมาะสมส าหรับการแทนที่ในวัตถุดิบหลักในการหลอมแก้ว จ านวนฟองก๊าซที่เกิดขึ้นภายในแก้วลดลงต่ าสุดเมื่อเทียบกับสูตรมาตรฐาน นอกจากนี้สีแก้ว และค่าสัมประสิทธิ์การขยายตัวเชิงเส้นใกล้เคียงกับชิ้นงานของสูตรมาตรฐาน ในการใช้เถ้าชานอ้อยในการผลิตแก้ว การวิเคราะห์เฟสและองค์ประกอบทางเคมีของฝุ่นโดยการเลี้ยวเบนของรังสีเอกซ์ (XRD) และเทคนิคเอกซ์เรย์ฟลูออเรสเซนส์ (XRF) ระบุว่าเถ้าชานอ้อยประกอบด้วยซิลิกาเป็นองค์ประกอบหลัก จากการทดลองพบว่า ปริมาณเถ้าชานอ้อยที่เหมาะสมที่สุด คือร้อยละ 1.5 จากผลการวัดค่าสีตามระบบ CIE และการวัดไดลาโตเมทรีพบว่าไม่ส่งผลต่อสีแก้วและค่าสัมประสิทธิ์การขยายตัวทางความร้อนของแก้ว
คำสำคัญ
Thermal propertiesBagasse ashเถ้าชานอ้อยสมบัติทางความร้อนRegeneratorCondensateExhausted dustGlass batch meltingฝุ่นเหลือทิ้งรีเจนเนอเรเตอร์สูตรหลอมแก้ว
งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง
นวัตกรรมการเปลี่ยนแกลบสู่งานแก้ว
นางสาวรัชฎา บุญเต็ม มหาวิทยาลัยศิลปากร พ.ศ. 2556 ผลของด่างและอุณหภูมิในการบ่มที่มีต่อสมบัติของจีโอพอลิเมอร์ที่สังเคราะห์จากของเสียในอุตสาหกรรมเซรามิค
ธีระวุฒิ มูฮำหมัด มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี พ.ศ. 2559 การบำบัดน้ำเสียจากโรงงานย้อมผ้าโดยใช้เถ้าลอยลิกไนต์เป็นสารสร้างตะกอน
จารุวรรณ พันธ์ชมภู สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2558 การศึกษากรรมวีธีการขึ้นรูปแบบเย็นของวัสดุรีไซเคิลจากเศษเมลามีน
วรรณวนัช บุ่งสุด มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี พ.ศ. 2558 การใช้เถ้าลอยอลูมินัมที่เป็นกากของเสียในอุตสาหกรรมรีไซเคิลโลหะสำหรับผลิตเซรามิกต้นทุนต่ำเพื่อประยุกต์เป็นกระเบื้องปูผนังและพื้น
ภัทร์ สุขแสน มหาวิทยาลัยศิลปากร พ.ศ. 2560 การบำบัดน้ำทิ้งจากหม้อต้มน้ำอุตสาหกรรมด้วยวัสดุเหลือทิ้ง เพื่อการนำกลับไปใช้และปล่อยทิ้ง
วัสสิกา เจียมจรรยา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ พ.ศ. 2561 การพัฒนาและปรับปรุงสารดูดซับราคาถูกจากเคโอลิน และกากตะกอนของเสียเพื่อใช้ในการกำจัดสีย้อมจากโรงงานฟอกย้อมสิ่งทอ
สร้อยดาว วินิจนันทรัตน์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี พ.ศ. 2552 การใช้ประโยชน์จากขยะมูลฝอยโดยการแปรสภาพเป็นวัตถุดิบในงานเซรามิก
สุรศักดิ์ นุ่มมีศรี คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ พ.ศ. 2552 การกำจัดสีย้อมจากน้ำทิ้งโรงงานฟอกย้อมโดยใช้ตัวเร่งปฏิกิริยาชนิดฟื้นฟูสภาพได้
จันทิมา ชั่งสิริพร มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ พ.ศ. 2556 การพัฒนาประสิทธิภาพถ่านกัมมันต์จากชานอ้อยเพื่อการดูดซับสารปนเปื้อนในแหล่งน้ำทิ้ง
มัทนา สันทัสนะโชค มหาวิทยาลัยบูรพา พ.ศ. 2561