Command Palette

Search for a command to run...

กลับไปผลการค้นหา
รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2563

การศึกษาความเป็นไปได้ในการใช้เส้นใยอิเล็กโตรสปันพอลิไฮดรอกซีอัลคาโนเอทจาก Novosphingobium sp. THA_AIK7 เป็นวัสดุปิดแผล

จันทิมา ฑีฆะ สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2563

ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)

บทคัดย่อ

วัสดุปิดแผล เป็นวัสดุที่ใช้ในการปกป้องการติดเชื้อของแผล และช่วยให้บาดแผลหายได้เร็วขึ้น การรักษาแผลโดยการใช้ยาปฏิชีวนะ ให้ผลการรักษาที่ไม่ดีและส่งผลต่อการดื้อยาของผู้ป่วยในอนาคต เทคโนโลยีการใช้เซลล์ (cell-based technology) ในการรักษาแผลเป็นแนวทางการรักษาบาดแผลที่มีแนวโน้มให้ผลการรักษาที่ดี ในงานวิจัยนี้ มุ่งเน้นที่จะผลิตแผ่นเส้นใยผสมจากพอลิเมอร์ 2 ชนิด คือ PHA และ PVDF ซึ่งเป็นพอลิเมอร์ที่มีความเข้ากันได้กับสิ่งมีชีวิต (biocompatibility) ด้วยเทคนิคการปั่นขึ้นรูปด้วยกระแสไฟฟ้า และทดสอบความเป็นไปได้ในการใช้เป็นวัสดุปิดแผล คือ คุณสมบัติทางกายภาพ คุณสมบัติด้านความร้อน และคุณสมบัติด้านชีวภาพ ผลการศึกษาพบว่า เส้นใยผสม PHA/PVDF ที่ปั่นขึ้นรูปด้วยกระแสไฟฟ้า ที่มีปริมาณ PHA 0 - 1.75% (w/w) ลักษณะของเส้นใยจะเกิดเป็นปุ่มปม เป็นแผ่น เส้นใยมีขนาดและมีลักษณะการกระจายตัวไม่สม่ำเสมอ เส้นผ่านศูนย์กลางของเส้นใยมีขนาดเฉลี่ย 0.346 – 0.988 ?m ขนาดรูพรุนเฉลี่ย ระหว่าง 2.80 – 6.40 ?m เส้นใยผสมที่มีปริมาณ PHA เพิ่มขึ้น มีแนวโน้มขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางของเส้นใยลดลง ค่าความทนต่อแรงดึงเฉลี่ย ระหว่าง 0.13 - 2.11 MPa ค่าการยืดตัวขณะที่ชิ้นงานขาดเฉลี่ย ระหว่าง 0.53 - 10.08 % เส้นใยผสมที่มีปริมาณ PHA เพิ่มขึ้น มีแนวโน้มของความทนต่อแรงดึงและการยืดตัวขณะที่ชิ้นงานขาดลดลง ค่ามุมสัมผัสเฉลี่ย ระหว่าง 111-130o แสดงถึงความไม่ชอบน้ำสูง เส้นใยผสมมีอุณหภูมิการหลอมเหลวของ PHA และ PVDF ระหว่าง 156-158 oC อุณหภูมิการสลายตัว ที่ 267 – 276 oC และ 418 – 436 oC ซึ่งเป็นอุณหภูมิการสลายตัวของของ PHA และ PVDF ตามลำดับ เส้นใยผสมไม่มีการย่อยสลายในเวลา 7 วัน สามารถดูดซับน้ำได้เล็กน้อย ระหว่าง 1.33 – 8.39% เส้นใยผสมไม่มีคุณสมบัติในการต้านเชื้อจุลินทรีย์ การทดสอบความเข้ากันได้กับเซลล์ พบว่า เซลล์ Vero MDCK และ L-929 สามารถยึดเกาะและเจริญได้ดีบนแผ่นเส้นใยผสม ค่าเฉลี่ยเปอร์เซนต์การอยู่รอดของเซลล์ Vero MDCK L-929 และ Keratinocyte อยู่ที่ร้อยละ 115.62 100.09 85.49 และ 39.81 ตามลำดับ จากผลการทดสอบคุณสมบัติทางด้านกายภาพ คุณสมบัติด้านความร้อน และคุณสมบัติทางชีวภาพของเส้นใยผสม PHA/PVDF จะเห็นได้ว่า เส้นใยผสมเป็นเส้นใยระดับนาโน สามารถทนต่อการย่อยสลายที่อุณหภูมิสูง มีความเข้ากันได้กับสัตว์ 3 ชนิด ได้แก่ Vero MDCK และ L-929 เส้นใยผสม PHA/PVDF ควรมีการวิจัยพัฒนาความเข้ากันได้ของ PHA และ PVDF เพื่อให้ได้เส้นใยที่มีความสม่ำเสมอ ไม่เป็นปุ่มปมและก้อนบนเส้นใย เพิ่มคุณสมบัติความชอบน้ำ และเพิ่มคุณสมบัติการต้านเชื้อแบคทีเรีย ในขั้นตอนต่อไปคำสำคัญ (Key words)พีเอชเอ/พีวีดีเอฟ อิเล็กโตรสปินนิง วัสดุปิดแผล

คำสำคัญ

PolyhydroxyalkanoatesโพลีไฮดรอกซีอัลคาโนเอตNovosphingobium sp. THA_AIK7PHA/PVDFwound healing materialวัสดุรักษาแผล

งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง

แผ่นเส้นใยอิเล็คโตรสปันพอลิแลคติค แอซิดที่มีสารสกัดสมุนไพรสำหรับประยุกต์ใช้เป็นวัสดุนำส่งยา และวัสดุปิดแผล

อรวรรณ สุวรรณทอง มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง พ.ศ. 2555

โครงการ การพัฒนาวัสดุปิดแผลที่ประกอบด้วยโปรตีนกาวไหมเซริซินและไคโตซานไมโครสเฟียร์เพื่อกระตุ้นการหายของบาดแผล

พรอนงค์ อร่ามวิทย์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ. 2559

การเตรียมและวิเคราะห์เยื่อหุ้มถุงน้ำคร่ำที่ผ่านการปลอดเชื้อด้วยกระบวนการฉายรังสีแกมมาและรังสีจากลำอิเล็กตรอนเพื่อใช้เป็นวัสดุปิดแผลทางชีวภาพสำหรับรักษาผู้ป่วยแผลไหม้

พิมพ์พร อุทยารัตน์ สถาบันเทคโนโลยีนิวเคลียร์แห่งชาติ (องค์การมหาชน) พ.ศ. 2563

การพัฒนาแผ่นเส้นใยนาโนผสมสารสกัดมังคุดเพื่อใช้รักษาแผล

ปราณีต โอปณะโสภิต มหาวิทยาลัยศิลปากร พ.ศ. 2557

การพัฒนาวัสดุปิดแผลจากธรรมชาติเพื่อการรักษาแผลเปิดเรื้อรัง

แคทรียา สุขวรรณ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา พ.ศ. 2562

การพัฒนาแผ่นเส้นใยอิเล็กโทรสปันเซลลูโลสอะซิเตท ที่ประกอบด้วยสารสกัดจากน้ำยางพารา

ณัฐกฤตา สุวรรณทีบ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต พ.ศ. 2558

การผลิตแผ่นมาร์สหน้าเพื่อใช้เป็นเวชภัณฑ์บำบัดแผลและดูแลผิวหน้าจากเซริซินโดยใช้น้ำยางธรรมชาติเป็นวัตถุประสาน และเพิ่มประสิทธิภาพในการสมานแผลโดยการเติมเส้นใยนาโนของไคติน

รัตนา รุจิรวนิช จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ. 2555

การเปรียบเทียบประสิทธิภาพของเจลซิลิโคนที่มีอนุพันธุ์ผสมกับสารสกัดสมุนไพรกับเจลซิลิโคนในการป้องกันการเกิดแผลเป็นภายหลังบาดเจ็บแผลไฟไหม้

เลิศพงศ์ สมจริต มหาวิทยาลัยมหิดล พ.ศ. 2560

การดัดแปรพื้นผิวของวัสดุพอลิเมอร์ด้วยกระบวนการดูดซับสารลดแรงตึงผิวทางชีวภาพ เพื่อการนำไปใช้งานเป็นเวชภัณฑ์บำบัดแผล

รัตนา รุจิรวนิช วิทยาลัยปิโตรเลียมและปิโตรเคมี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ. 2553

การตรึงไลเปสบนเส้นใยอิเล็กโตรสปันเพื่อนำไปประยุกต์ใช้เป็นปฏิกรณ์ชีวภาพ

สันติ ตั้งประภา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีมหานคร พ.ศ. 2555