Command Palette

Search for a command to run...

กลับไปผลการค้นหา
รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2560

การจัดการศัตรูไม้สักที่สำคัญอย่างยั่งยืนในสวนป่าสัก

เดชา วิวัฒน์วิทยา สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2560

ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)

บทคัดย่อ

แมลงศัตรูไม้สักโดยเฉพาะหนอนเจาะต้นสักกับหนอนกินใบสักจัดเป็นศัตรูที่สําคัญที่สุดของการปลูก สร้างสวนป่าสัก การศึกษาการจัดการศัตรูไม้สักที่สําคัญอย่างยั่งยืนในสวนป่าสักได้ดําเนินการที่สวนป่าแม่ลี้ จ. ลําพูนกับสวนป่าวังชิ้น จ.แพร่ ระหว่างปี 2561 เพื่อต้องการลดประชากรแมลงศัตรูต้นสักที่สําคัญให้อยู่ใน ระดับที่ไม่สร้างความเสียหายทางเศรษฐกิจ ต้นสักมีการเจริญเติบโตอย่างต่อเนื่อง และต้นสักถูกทําลายเนื้อไม้ ลดน้อยลงตลอดระยะรอบตัดฟัน 30 ปี ทําการศึกษาการเจริญเติบโตและพฤติกรรมการทําลายของหนอนเจาะ ต้นสัก และการศึกษาประสิทธิภาพของแมลงศัตรูทําลายใบสัก ผลการศึกษาการเจริญเติบโตและพฤติกรรมการ ทําลายของหนอนเจาะต้นสักพบว่า ระยะไข่พบระหว่างเดือนธันวาคมถึงเมษายน ระยะตัวหนอนพบตั้งแต่ เดือนกุมภาพันธ์ถึงเมษายนของปีถัดไป ระยะดักแด้พบเดือนพฤศจิกายนถึงมกราคม และตัวเต็มวัยพบเดือน ธันวาคมถึงเมษายน การทําลายเริ่มตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ถึงพฤศจิกายน ตัวหนอนระยะที่ 4 ทําลายเนื้อไม้สัก มากที่สุดและเกิดขึ้นช่วงที่ต้นสักมีการเจริญเติบโต การทําลายส่วนเปลือกพบเดือนกุมภาพันธ์ถึงมิถุนายน การ ทําลายส่วนกระพี้พบระหว่างเดือนมีนาคมถึงสิงหาคม การทําลายเนื้อไม้พบช่วงเดือนพฤษภาคมถึงพฤศจิกายน เท่านั้น ช่วงเดือนธันวาคมถึงเมษายนไม่มีการทําลายเนื้อไม้ ศัตรูธรรมชาติที่พบมากตามต้นสักคือ มด ตัว หนอนประสบความสําเร็จในการเจาะน้อยกว่า 50 % ช่วงที่ออกเป็นตัวเต็มวัยพบตั้งแต่ 11.00 น. เป็นต้นไป และตัวหนอนสามารถเจาะต้นสักได้ทุกต้น ผลการศึกษาประสิทธิภาพของแมลงศัตรูทําลายใบสักพบลักษณะการทําลายเป็น 3 แบบ ด้วยกัน คือ 1) การทําลายใบแบบอิสระ (free feeding) 2) การทําลายใบแบบร่างแห (Skeletonizing) และ 3) การ ทําลายแบบการเสียสีของใบและใบหงิกงอ (stipping) สวนป่าแม่ลิ้มีเปอร์เซ็นต์การถูกทําลายของแมลงกินใบ สักคิดเป็น 28.5 เปอร์เซ็นต์ ส่วนสวนป่าวังชิ้นพบเปอร์เซ็นต์การทําลายใบสัก 25.00 เปอร์เซ็นต์ แมลงศัตรู ธรรมชาติพบจํานวน 54 ชนิด 25 วงศ์ 8 อันดับ พบอันดับ Hymenoptera มากที่สุด (21 ชนิด) พื้นที่สวนป่า แม่ลี้มีจํานวนชนิดแมลงศัตรูธรรมชาติมากกว่าในพื้นที่สวนป่าวังชิ้น 65.22 และ 34.78 เปอร์เซ็นต์ของจํานวนชนิดแมลงศัตรูธรรมชาติที่พบทั้งหมด แสดงให้เห็นว่าความแตกต่างของพื้นที่มีผลต่อจํานวนและความหลาก ชนิดของแมลงศัตรูธรรมชาติและแมลงศัตรูกินใบสัก การศึกษาครั้งนี้สามารถนําข้อมูลที่ได้ไปใช้ในแก้ปัญหาการต้นสักถูกทําลายจากแมลงศัตรูด้วยการ ออกแบบการป้องกันและกําจัดให้เหมาะกับช่วงการทําลายนั้นๆได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น

คำสำคัญ

ManagementการจัดการTeakสักสวนป่าสักteak forest plantationteak insect pestsแมลงศัตรูไม้สัก

งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง

การสำรวจและศึกษาวิธีการป้องกันกำจัดแมลงศัตรูพืชป่าไม้ในสวนป่า

กฤษณา ชายกวด กรมป่าไม้ พ.ศ. 2555

การบริหารจัดการโรคและแมลงศัตรูพืชป่าไม้ในสวนป่าไม้เศรษฐกิจของเกษตรกรและชุมชน

สุภโชติ อึ๊งวิจารณ์ปัญญา กรมป่าไม้ พ.ศ. 2556

การสำรวจ ศึกษาและการควบคุมแมลงศัตรูไม้ประดู่ในเรือนเพาะชำและสวนป่า

สุภโชติ อึ๊งวิจารณ์ปัญญา กรมป่าไม้ พ.ศ. 2557

การวิจัยและขยายผลการจัดการศัตรูพืชผักเศรษฐกิจโดยชีววิธีสู่ชุมชนในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน

ประกายจันทร์ นิ่มกิ่งรัตน์ สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2563

การวิจัยแมลงทับและเทคนิคการเพาะเลี้ยงเพื่อใช้ประโยชน์อย่างยั่งยืน

นายสุภโชติ อึ๊งวิจารณ์ปัญญา กรมป่าไม้ พ.ศ. 2555

Damaging insect pests and diseases and their threats to agarwood tree plantations Serangga Perosak dan Penyakit Berbahaya serta Ancamannya terhadap Perladangan Pokok Gaharu

Universiti Putra Malaysia พ.ศ. 2562

วิจัยและพัฒนาเพื่อการอนุรักษ์แมลงไร สัตว์ ศัตรูพืชและศัตรูธรรมชาติ

ศิริณี พูนไชยศรี กรมวิชาการเกษตร พ.ศ. 2553

การศึกษาบทบาทของแมลงในดินต่อการย่อยสลายซากพืชในป่าดิบเขา

เดชา วิวัฒน์วิทยา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ พ.ศ. 2559

แมลงผู้ย่อยสลายในระบบนิเวศป่า ที่สถานีวิจัยสิ่งแวดล้อมสะแกราช จังหวัดนครราชสีมา

นายณัฐวุฒิ ธานี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี พ.ศ. 2551

การจัดการแมลงศัตรูพืชโดยชีววิธีภายใต้ระบบการผลิต GAP

อโนทัย วิงสระน้อย มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน พ.ศ. 2564