โครงสร้างประชากรของปูทะเลและสัตว์ทะเลหน้าดินที่พบในป่าชายเลนธรรมชาติและป่าชายเลนที่ได้รับผลกระทบจากการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
พื้นที่ป่าชายเลนซึ่งเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของปูทะเลถูกบุกรุกเพื่อใช้ประโยชน์ในด้านการเพาะเลี้ยง สัตว์น้ำและเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของมนุษย์ ทำให้ปู่ทะเลขาดแคลนแหล่งที่อยู่ แหล่งอาหารและแหล่งหลบ ซ่อน ส่งผลห้ปริมาณปูทะเลลดลงเป็นอย่างมาก การศึกษาเพื่อเปรียบเทียบปัจจัยทางสิ่งแวดล้อมที่มีผลต่อ โครงสร้างประชากรและความชุกชุมของปูทะเล Scyla oivacea ในพื้นที่บำชายเลนธรรมชาติ บริเวณคลอง ไฮปีและคลองไท และพื้นที่บำขายเลนเสื่อมโทรมบริเวณ คลองลิพังและคลองหญ้าระ อำเภอทุ่งหว้า จังหวัด สตูล ได้ดำเนินการตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ 2552 ถึงเดือนมกราคม 2553 ป้ชายเลนในทั้งสองพื้นที่มีตำแหน่ง ที่ตั้งและมีการใช้ประโยชน์จากพื้นที่ๆแตกต่างกัน โดยพื้นที่ป่ชายเลนบริเวณคลองไฮปีและคลองไท มีเป็น พื้นที่เป็นบำชายเลนธรรมชาติตั้งอยู่ติดกับชายฝั่งทะเล ไม่มีการบุกรุกทำลายโดยมนุษย์ ส่วนพื้นที่ป่ชาย เลนเสื่อมโทรมมีลักษณะเป็นบำชายเลนที่ถูกบุกรุกเพื่อใช้ประโยชน์และได้รับผลกระทบจากกิจกรรมของ มนุษย์ โดยมีพื้นที่ติดต่อกับพื้นที่เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำและได้รับผลกระทบโดยตรงจากการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ ผลการศึกษาพบว่าจำนวนปูทะเลที่จับได้จากในพื้นที่บำชายเลนธรรมชาติธรรมชาติมีมากกว่าจำนวนปูทะเล ที่จับได้จากพื้นที่บำชายเลนเสื่อมโทรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P < 0.05) เกือบตลอดทั้งปี ยกเว้นเดือน พฤศจิกายน และเดือนธันวาคม 2552 โครงสร้างประซากรของปูทะเลแบ่งตามขนาดพบว่าส่วนใหญ่เป็นปู ขนาดกลางมีความกว้างกระดอง 80 - 100 มิลลิเมตร ปูทะเลในพื้นที่ป่ชายเลนธรรมชาติมีความกว้าง กระดองเฉลี่ยใหญ่กว่าปูทะเลในพื้นที่บำชายเลนเสื่อมโทรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P < 0.05) โดยปูทะเล ในพื้นที่บำชายเลนธรมชาติมีความกว้างกระดองเฉลี่ยเท่ากับ 84.28 2.25 มิลลิเมตร และปูทะเลจากพื้นที่ ป๋าชายเลน เสื่อมโทรมมีความกว้างกระดองเฉลี่ยเท่ากับ 82.08 + 3.67 มิลลิเมตร อัตราส่วนเพศโดยเฉลี่ยของ ปูทะเลทั้งสองพื้นที่ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P > 0.05) โดยปูทะเลในพื้นที่บำชาย เลนบ้านท่อ้อยมีอัตราส่วนเพศเท่ากับ 1 : 0.67 และปูทะเลนพื้นที่บำชายเลนเสื่อมโทรมมีอัตราส่วนเพศ เท่ากับ 1 : 0.พบอัตราส่วนเพศเป็นไปตามทฤษฎีการจับคู่ผสมพันธุ์ 1:1 ในเดือนพฤษภาคมและกรกฎาคม 2552 ซึ่งสอดคล้องกับค่ตัชนีชี้วัดการเจริญของรังไข่ (GSI) ซึ่งพบว่าหลังจากเดือนพฤษภาคม 2552 ค่า GSI ได้เพิ่มสูงขึ้นจนสูงสุดในเดือนสิงหาคม 2552 มีค่าเท่ากับ 13.11 + 4.32 ปัจจัยทางสิ่งแวดล้อมที่มีผล อย่างเด่นชัดต่อโครงสร้างประซากรของปูทะเลทั้งสองพื้นที่ ได้แก่ ความซุกชุมของสัตว์ทะเลหน้าดิน ปริมาณ อินทรียวัตถุในติน ความเค็ม ค่ความเป็นกรด-เบส (pH) และปริมาณแอมโมเนีย