การพัฒนาโลจิสติกส์การท่องเที่ยวเพื่อความยั่งยืน บนเส้นทางถนน จากภาคเหนือตอนล่าง 1 ประเทศไทย ถึงเมืองดานัง สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวบนเส้นทางระเบียงเศรษฐกิจแนวตะวันออก-ตะวันตก (East-West Economic Corridor: EWEC) ผ่านพื นที่ประเทศไทย สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว และสาธารณรัฐ สังคมนิยมเวียดนาม ก้าลังขยายตัวและได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยว เนื่องจากเป็นเส้นทางที่มีรูปแบบการ ท่องเที่ยวที่หลากหลาย ทั้งในเชิงธรรมชาติ (Natural tourism) และเชิงวัฒนธรรม (Cultural tourism) อย่างไรก็ ตาม การส่งเสริมอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวบนเส้นทางระเบียงเศรษฐกิจฯ ไม่เพียงพัฒนาสภาพเศรษฐกิจของพื้นที่ แต่ยังก่อให้เกิดการใช้ทรัพยากรที่มากขึ้นเพื่อขับเคลื่อนอุตสาหกรรมดังกล่าว ดังนั้น เพื่อป้องกันผลกระทบทาง สิ่งแวดล้อมของแหล่งท่องเที่ยวบนเส้นทางระเบียงเศรษฐกิจฯ การศึกษานี จึงด้าเนินการจัดท้าข้อเสนอแนะแนว ทางการพัฒนาโลจิสติกส์ท่องเที่ยวเพื่อความยั่งยืนด้านสิ่งแวดล้อมของแหล่งท่องเที่ยวที่เลือกศึกษา บนเส้นทาง ถนน จากภาคเหนือตอนล่าง 1 ประเทศไทย ถึงเมืองดานัง สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม โดยวิธีการสัมภาษณ์ เชิงลึกผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการท่องเที่ยวของแหล่งท่องเที่ยวที่เลือกศึกษา และโดยวิธีการเก็บข้อมูลเชิงประจักษ์ จากการลงพื นที่ส้ารวจ เพื่อให้ทราบถึงข้อมูลการบริหารจัดการอย่างยั่งยืนด้านสิ่งแวดล้อมขององค์ประกอบโลจิ สติกส์ท่องเที่ยว ประกอบด้วย แหล่งท่องเที่ยว กิจกรรมท่องเที่ยว ร้านจ้าหน่ายของที่ระลึก ร้านอาหาร ที่พัก และ การเดินทางภายในแหล่ง นอกจากนี ได้พัฒนาเกณฑ์การประเมินโลจิสติกส์ท่องเที่ยวเพื่อความยั่งยืนด้าน สิ่งแวดล้อมขึน จากแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนด้านสิ่งแวดล้อมของสภาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน โลก และจากกรอบแนวคิดเพื่อการส่งเสริมการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืนของการท่องเที่ยวแห่ง ประเทศไทย เพื่อใช้ในการประเมินแต่ละองค์ประกอบโลจิสติกส์ท่องเที่ยว เพื่อให้ทราบถึงแนวทางการบริหาร จัดการองค์ประกอบโลจิสติกส์ท่องเที่ยวของแหล่งท่องเที่ยวที่เลือกศึกษา ตามหลักความยั่งยืนด้านสิ่งแวดล้อม และประยุกต์แนวคิดการประเมินวัฏจักรชีวิตผลิตภัณฑ์ (Life cycle thinking) คือ การพิจารณาตั้งแต่ขั นตอนการ จัดการวัตถุดิบ การด้าเนินการ การใช้งาน และการจัดการของเสีย มาใช้ประกอบการประเมินแต่ละ องค์ประกอบโลจิสติกส์ท่องเที่ยว จากนั้น จึงน้าผลที่ได้จากเกณฑ์การประเมินและข้อมูลของแต่ละขั นตอนของ องค์ประกอบของแหล่งท่องเที่ยวที่เลือกศึกษา มาใช้ในการจัดท้าข้อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาโลจิสติกส์ ท่องเที่ยวเพื่อความยั่งยืนด้านสิ่งแวดล้อม โดยสำหรับประเทศไทย เสนอให้ส่งเสริมโครงการให้ความรู้แก่ ผู้ประกอบการเกี่ยวกับการบริหารจัดการธุรกิจที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม ส่งเสริมและพัฒนาการใช้วัสดุที่เป็นมิตร ต่อสิ่งแวดล้อม รวมถึงพลังงานทดแทน เพื่อเป็นทางเลือกให้แก่ผู้ประกอบการและนักท่องเที่ยว และระบบการ จัดการขยะที่ไม่ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม ส้าหรับสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (เมืองสะหวันนะเขต) เสนอให้พัฒนาสภาพถนนและเส้นทางการเดินทางให้อยู่ในสภาพที่ดี เนื่องจากส่งผลต่อทรัพยากรที่ต้องใช้ไปในการ ซ่อมบ้ารุงยานพาหนะ และปริมาณเชื อเพลิงที่ใช้ ควรจัดให้มีระบบขนส่งสาธารณะเพื่อลดการใช้พลังงานและ ปริมาณก๊าซเรือนกระจกและจัดทำแผนการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ที่ครอบคลุมทั งด้านสาธารณสุข และ การจัดการขยะ และส้าหรับสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม (เมืองเว้ เมืองดานัง และเมืองฮอยอัน) เสนอให้สร้าง ความตระหนักรู้ถึงการใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่า ลดการใช้ทรัพยากรสิ นเปลือง ส่งเสริมและพัฒนาการใช้วัสดุที่เป็น มิตรต่อสิ่งแวดล้อม รวมถึงพลังงานทดแทน และรณรงค์ให้ใช้ระบบขนส่งสาธารณะในการเดินทาง