ลูกถ้วยฉนวนไฟฟ้าจากยางพารา

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้ เพื่อออกแบบและออกสูตรยางที่เหมาะสมสำหรับการผลิตลูกถ้วยฉนวนไฟฟ้าต้นแบบจากยางธรรมชาติ เริ่มจากทำการศึกษาสัดส่วนการเบลนด์ระหว่างยางธรรมชาติ ยางอีพีดีเอ็ม และยางครอโรพรีน และผลของการใช้สารตัวเติมเสริมแรง สารตัวเติมลดต้นทุน และสารป้องกันการติดไฟ ศึกษาสมบัติและพฤติกรรมการวัลคาไนซ์ สมบัติเชิงกล สมบัติการติดไฟ และสมบัติทางไฟฟ้า พบว่า สัดส่วน NR/EPDM ที่เหมาะสมคือ 80/20 โดยน้ำหนัก เมื่อสัดส่วนของยาง EPDM เพิ่มมากขึ้นจะส่งผลให้เวลาการวัลคาไนซ์ของยางเบลนด์มีค่าเพิ่มขึ้น สมบัติความต้านทานต่อแรงดึงและความสามารถในการยืด ณ จุดขาด ของยางเบลนด์ พบว่าการใช้ยาง EPDM เบลนด์ร่วมกับยาง NR จะส่งผลให้ค่าความต้านทานต่อแรงดึงและค่าความสามารถในการยืด ณ จุดขาดมีค่าลดลง แต่การใช้ยาง EPDM จะช่วยปรับปรุงสมบัติการทนอุณหภูมิ การใช้สารตัวเติมลดต้นทุนชนิดเคลย์ จะให้สมบัติเชิงกลทั้ง 100 % โมดูลัส และความต้านทานต่อแรงดึงของยางเบลนด์ NR/EPDM สูงกว่ากรณีการใช้แคลเซียมคาร์บอเนต เปอร์เซ็นการเปลี่ยนของสมบัติความต้าทานต่อแรงดึงของยางเบลนด์ NR/EPDM ที่ผ่านการบ่มเร่งด้วยความร้อน พบว่าการใช้สารตัวเติมชนิดเคลย์สามารถทนต่อความร้อนได้ดีกว่าการใช้สารตัวเติมแคลเซียมคาร์บอเนต ทำการปรับปรุงยางเบลนด์เพื่อให้มีสมบัติต้านทานต่อการติดไฟโดยการเบลนด์กับยางครอโรพรีน และการใช้ Sb2O3 ร่วมกับ N330 ให้ค่าความแข็งของยางเบลนด์สูงกว่ายางเบลนด์ที่ใช้ Sb2O3 เพียงอย่างเดียว สำหรับยางเบลนด์ NR/EPDM/CR ที่ใส่สารลดการติดไฟร่วมกับสารตัวเติมเขม่าดำ N330 มีความสามารถในการทนไฟที่ดี จุดติดไฟได้น้อย โดยระยะเวลาในการจุดติดไฟไม่เกิน 60 วินาที ส่วนยางเบลนด์ที่ใส่สารลดการติดไฟเพียงชนิดเดียว ไม่สามารถต้านทานการติดไฟได้ แม้ใส่ Sb2O3ปริมาณสูงถึง 30 phr โดยมีระยะเวลาจุดติดไฟนานเกิน 60 วินาที การใช้สารลดการติดไป Sb2O3 และ Sb2O3 + N330 ในปริมาณเพิ่มมากขึ้นมีแนวโน้มส่งผลให้ค่าการนำไฟฟ้าของยางเบลนด์มีค่าเพิ่ม

คำสำคัญ