รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2563
การปรับหมู่ฟังก์ชันในโครงสร้างลำต้นหญ้าเนเปียร์เพื่อใช้เป็นวัสดุดูดซับชีวภาพที่คุ้มค่าสำหรับบำบัดสีในน้ำเสีย.
วิมลรัตน์ ทองภูธร มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน พ.ศ. 2563 ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
สามารถเตรียมวัสดุดูดซับชีวภาพจากลำต้นหญ้าเนเปียร์โดยการปรับหมู่ฟังก์ชันด้วยกรดซิตริกตามด้วยการตกตะกอนร่วมกับสารละลายเหล็กออกไซด์ การวิเคราะห์ลักษณะของวัสดุที่เตรียมได้ด้วยเทคนิค ATR-FTIR VSM XRD SEM-EDX และ BET บ่งชี้ว่ามีการเปลี่ยนแปลงสมบัติทางเคมี-กายภาพ และหมู่ฟังก์ชันภายในโครงสร้างของผงลำต้นหญ้าเนเปียร์ สภาวะที่เหมาะสมในการดูดซับสารละลายสีย้อมมาลาไคท์ กรีน คือ ใช้วัสดุดูดซับ 0.1 กรัม ดูดซับสารละลายสีย้อมเข้มข้น 40 มิลลิกรัมต่อลิตร ความเป็นกรด-เบส เท่ากับ 7 ที่อุณหภูมิ 40 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 120 นาที ให้ร้อยละการกำจัด 90.01 และปริมาณในการดูดซับ 7.14 มิลลิกรัมต่อกรัม กระบวนการดูดซับสอดคล้องกับแบบจำลองฟรุนดลิชไอโซเทอร์ม แสดงว่าเป็นการดูดซับที่เกิดขึ้นบนพื้นผิวของวัสดุดูดซับแบบหลายชั้นและมีพื้นผิวในการดูดซับไม่เป็นเนื้อเดียวกัน จลศาสตร์การดูดซับสอดคล้องกับปฎิกิริยาอันดับสองเทียม แสดงว่าปริมาณการดูดซับขึ้นอยู่กับทั้งความเข้มข้นของสารละลายสีย้อมและเวลาสัมผัส จากการคำนวณปัจจัยทางอุณหพลศาสตร์บ่งชี้ว่า กลไกการดูดซับเป็นการดูดซับทางกายภาพ แบบดูดความร้อน และสามารถเกิดขึ้นได้เอง จากข้อมูลข้างต้นแสดงให้เห็นว่าการเตรียมวัสดุดูดซับชีวภาพดังกล่าวสามารถทำได้ง่าย ประหยัด เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม และทำให้วัสดุดูดซับมีประสิทธิภาพในการดูดซับเพิ่มขึ้น ยิ่งไปกว่านั้นสมบัติความเป็นของวัสดุดูดซับทำให้แยกวัสดุดูดซับออกจากสารละลายได้ง่าย และลดเวลาในกระบวนการวิเคราะห์ได้
คำสำคัญ
Dyeสีย้อมFunctionalizationAdsorption capacityBiosorbentnapier grass stemความสามารถในการดูดซับลำต้นหญ้าเนเปียร์การปรับหมู่ฟังก์ชันวัสดุดูดซับชีวภาพ
งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง
การใช้ประโยชน์ตัวดูดซับชีวมวลจากลำต้นผักตบชวาเป็นวัสดุปลูกในระบบพื้นที่ชุ่มน้ำเทียม เพื่อกำจัดสีย้อมผ้า
พิมพ์มณี รู้ประเสริฐ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ พ.ศ. 2558 การกำจัดสีย้อมจากน้ำเสียโดยใช้ส่าหร่ายเป็นตัวดูดซับ
ดุสิต เอื้ออำนวย คณะเทคโนโลยีการเกษตร สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง พ.ศ. 2554 การเตรียมถ่านกัมมันต์จากเปลือกและเมล็ดลิ้นจี้ เพื่อกำจัดโครเมียมจากน้ำเสียสังเคราะห์โดยกระบวนการดูดซับ
เกศศิริ เหล่าวชิระสุวรรณ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย พ.ศ. 2552 การแยกและคัดเลือกเชื้อแอคติโนมัยสีทที่สามารถย่อยสลายสารประกอบลิกโนเซลลูโลสได้จากดินบริเวณอุทยานแห่งชาตินํ้าตกโยง
การเพิ่มความสามารถในการย่อยสลายทางชีวภาพและการลดสีของน้ำเสียกากส่าจากโรงสุรากลั่นด้วยวิธีการรวมตะกอนด้วยไฟฟ้า
อุสารัตน์ ถาวรชัยสิทธ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง พ.ศ. 2561 การใช้สารสกัดจากพรรณไม้นํ้าเพื่อกำจัดสาหร่ายในบ่อเลี้ยงพรรณไม้นํ้า
นงนุช เลาหะวิสุทธิ์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง พ.ศ. 2558 การวิจัยร่วมกันสำหรับการพัฒนาไบโอชาร์จากวัสดุเหลือทิ้งทางการเกษตรและการประยุกต์ใช้กับเทคโนโลยีการนำกลับมาใช้ใหม่ของน้ำและสารอาหารอย่างยั่งยืน
วารุณี ลิ่มมั่น สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2564 การเปรียบเทียบตัวกรองชีวภาพจากวัสดุเหลือใช้ทางการเกษตรในการบำบัดกลิ่นน้ำเสียจากกระบวนการแปรรูปยางพารา
อัจฉรา ศรีคงรักษ์ มหาวิทยาลัยบูรพา พ.ศ. 2553 การใช้ประโยชน์จากกากตะกอน ระบบผลิตน้ำประปา ในการดูดซับสีธรรมชาติ
ประพัฒน์ เป็นตามวา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี พ.ศ. 2559 การกำจัดพร้อมกันของธาตุอาหารในน้ำเสียสังเคราะห์โดยใช้เถ้าลอยลิกไนต์และ เถ้าลอยชีวมวลที่ปรับปรุงด้วยกระบวนการทางเคมี
ทิพากร สีวอ สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) พ.ศ. 2558