แนวทางการพัฒนาอุตสาหกรรมยางพาราในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนใต้ เพื่อรองรับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อวิเคราะห์จุดแข็ง จุดอ่อน โอกาส และอุปสรรค ของอุตสาหกรรมยางพาราในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนใต้ เพื่อรองรับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน และ 2)เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาอุตสาหกรรมยางพาราในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนใต้ เพื่อรองรับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน การศึกษานี้ใช้วิธีวิจัยแบบผสมผสาน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ เกษตรกรจานวน 400 ราย โดยสุ่มตัวอย่างแบบบังเอิญ ผู้รับซื้อรายย่อยจานวน 100 ราย โดยสุ่มตัวอย่างแบบโควต้า ผู้ประกอบการอุตสาหกรรมยางพารา และเจ้าหน้าที่ภาครัฐ โดยเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติ ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยวิธี SWOT Analysis และ TOWS Matrix ใช้การพรรณนาความ สังเคราะห์ข้อมูล สรุปผล และเสนอแนะเชิงวิชาการ ผลการวิจัยพบว่าเกษตรกรชาวสวนยางพารามีสภาพแวดล้อมภายในด้านเงินทุน ด้านต้นทุนการผลิต และด้านราคา เป็นจุดอ่อน ศักยภาพของเกษตรกรในภาพรวมอยู่ในระดับน้อย ( ?=2.26, ?S.D.=0.99) ( ?=2.47, ?S.D.=0.97) ( ?=2.51, ?S.D.=0.92) ตามลาดับ สภาพแวดล้อมภายนอกด้านการสนับสนุนจากภาครัฐ และด้านเศรษฐกิจ นั้นเป็นอุปสรรค ศักยภาพของเกษตรกรในภาพรวมอยู่ในระดับน้อย ( ?=2.57, ?S.D.=1.08) ( ?=2.53, ?S.D.=0.86) ตามลาดับ และแนวทางการพัฒนาเกษตรกรทั้งภาครัฐและเกษตรกรจาเป็นต้องร่วมมือกันทั้ง 2 ฝ่าย ภาครัฐต้องมีนโยบายสนับสนุนเงินทุน มีการถ่ายทอดองค์ความรู้ตั้งแต่ต้นน้าจนถึงปลายน้าในการดาเนินจัดการยางพาราทั้งระบบ ส่วนเกษตรกรก็ต้องให้ความร่วมมือในการปลูกยางให้มีคุณภาพ มีความรับผิดชอบ เปิดรับความรู้ใหม่ และพึ่งพาตนเอง ศักยภาพปัจจัยภายในของผู้ประกอบการรับซื้อผลผลิตยางพารารายย่อย ด้านราคา ด้านการตลาด และด้านเงินทุน ภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง ( ?=2.88,?S.D.=0.89) ( ?=2.84,?S.D.=0.66) ( ?=2.71, ?S.D.=0.92) ระดับศักยภาพปัจจัยภายนอก ด้านสังคม ด้านเทคโนโลยีและนวัตกรรมใหม่ ด้านความมั่นคง และด้านเศรษฐกิจ ภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง ( ?=3.33,?S.D.=1.55) ( ?=3.19,?S.D.=1.12) ( ?=2.94,?S.D.=1.09) ( ?=2.93, ?S.D.=0.82) ส่วน ข ด้านการสนับสนุนจากภาครัฐ และด้านการเมืองการปกครอง ศักยภาพในภาพรวมอยู่ในระดับน้อย ( ?=2.30,?S.D.=0.91) ( ?=2.60, ?S.D.=1.11) ตามลาดับ ถือว่าเป็นอุปสรรค และได้เสนอกลยุทธ์ในการพัฒนาการค้าทั้งหมด 9 กลยุทธ์ ได้แก่ 1) กลยุทธ์เสริมสร้างบทบาทความร่วมมือในสังคม 2) กลยุทธ์ส่งเสริมศักยภาพในการพัฒนาอาชีพ 3) กลยุทธ์สนับสนุนเทคโนโลยี 4) กลยุทธ์การพัฒนาตลาดรับซื้อผลผลิตยางพารา 5) กลยุทธ์สนับสนุนสิทธิประโยชน์ทางการค้า 6) กลยุทธ์สร้างเครือข่าย 8) กลยุทธ์ด้านราคายาง 8) กลยุทธ์สนับสนุนเงินทุน และ 9) กลยุทธ์กาหนดกรอบข้อตกลงกับภาครัฐ และนากลยุทธ์ไปจัดทาโครงการพัฒนาต่อไป คาสาคัญ : แนวทางการพัฒนา, อุตสาหกรรมยางพารา, สามจังหวัดชายแดนใต้, ประชาคมเศรษฐกิจ อาเซียน