การวิจัยและพัฒนาพลาสติกเหลือทิ้งสำหรับการประยุกต์ใช้เป็นอุปกรณ์วัดปริมาณรังสี

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้ผู้วิจัยได้ทำการศึกษาการตอบสนองต่อรังสีของพลาสติกเหลือทิ้งชนิด โพลิเอทิลีน เทเรฟทาเลต (PET) โพลิเอทิลีนชนิดความหนาแน่นสูง (HDPE) โพลิไวนิลคลอไรด์ (PVC) โพลิเอทิลีนชนิดความหนาแน่นต่ำ (LDPE) โพลิโพรพิลีน (PP) และโพลิสไตรีน (PS) โดยศึกษาลักษณะสเปกตรัมการดูดกลืนแสงก่อนและหลังฉายรังสีที่ปริมาณ 10 kGy พบว่ามีพลาสติกเหลือทิ้งจำนวน 4 ชนิด ที่มีการตอบสนองต่อปริมาณรังสี ได้แก่ PET, PVC, PP และ PS มีลักษณะสเปกตรัมการดูดกลืนแสงหลังฉายรังสีสูงกว่าสเปกตรัมการดูดกลืนแสงก่อนฉายรังสี จากนั้นนำพลาสติกเหลือทิ้งชนิด PET, PVC, PP และ PS มาทำการฉายรังสีในช่วงปริมาณรังสี 5 - 50 kGy พบว่าค่าความยาวคลื่นที่เหมาะสมสำหรับการวัดปริมาณรังสีอยู่ในช่วงความยาวคลื่น 320 325 340 และ 320 nm ตามลำดับ เมื่อคำนวณปริมาณรังสี และหาค่าเปอร์เซ็นต์ความคลาดเคลื่อนของพลาสติกเหลือทิ้งชนิด PP, PET, PS และ PVC พบว่ามีค่าเป็น 89.53 12.90 9.77 และ 3.51 ตามลำดับ นอกจากนี้ค่าคงตัวทางเวลาเมื่อเวลาของพลาสติกเหลือทิ้งชนิด PP PET PS และ PVC ผ่านไป 16 วัน หลังจากฉายรังสีที่ปริมาณรังสี 50 kGy พบว่าค่าการดูดกลืนแสงของพลาสติกเหลือทิ้งชนิด PP PET PS และ PVC มีค่าลดลงเล็กน้อยประมาณ 0.017 0.023 0.047 และ 0.109 ตามลำดับ ดังนั้นจากผลการทดลองแสดงให้เห็นว่าพลาสติกชนิด PVC สามารถน ามาประยุกต์ใช้เป็นอุปกรณ์วัดปริมาณรังสีสำหรับงานประจำได้

คำสำคัญ