รายงานฉบับสมบูรณ์พ.ศ. 2561
การวิจัยและพัฒนาพลาสติกเหลือทิ้งสำหรับการประยุกต์ใช้เป็นอุปกรณ์วัดปริมาณรังสี
วีรนุช แก้ววิเศษ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ พ.ศ. 2561 ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้ผู้วิจัยได้ทำการศึกษาการตอบสนองต่อรังสีของพลาสติกเหลือทิ้งชนิด โพลิเอทิลีน เทเรฟทาเลต (PET) โพลิเอทิลีนชนิดความหนาแน่นสูง (HDPE) โพลิไวนิลคลอไรด์ (PVC) โพลิเอทิลีนชนิดความหนาแน่นต่ำ (LDPE) โพลิโพรพิลีน (PP) และโพลิสไตรีน (PS) โดยศึกษาลักษณะสเปกตรัมการดูดกลืนแสงก่อนและหลังฉายรังสีที่ปริมาณ 10 kGy พบว่ามีพลาสติกเหลือทิ้งจำนวน 4 ชนิด ที่มีการตอบสนองต่อปริมาณรังสี ได้แก่ PET, PVC, PP และ PS มีลักษณะสเปกตรัมการดูดกลืนแสงหลังฉายรังสีสูงกว่าสเปกตรัมการดูดกลืนแสงก่อนฉายรังสี จากนั้นนำพลาสติกเหลือทิ้งชนิด PET, PVC, PP และ PS มาทำการฉายรังสีในช่วงปริมาณรังสี
5 - 50 kGy พบว่าค่าความยาวคลื่นที่เหมาะสมสำหรับการวัดปริมาณรังสีอยู่ในช่วงความยาวคลื่น 320 325 340 และ 320 nm ตามลำดับ เมื่อคำนวณปริมาณรังสี และหาค่าเปอร์เซ็นต์ความคลาดเคลื่อนของพลาสติกเหลือทิ้งชนิด PP, PET, PS และ PVC พบว่ามีค่าเป็น 89.53 12.90 9.77 และ 3.51 ตามลำดับ นอกจากนี้ค่าคงตัวทางเวลาเมื่อเวลาของพลาสติกเหลือทิ้งชนิด PP PET PS และ PVC ผ่านไป 16 วัน หลังจากฉายรังสีที่ปริมาณรังสี 50 kGy พบว่าค่าการดูดกลืนแสงของพลาสติกเหลือทิ้งชนิด PP PET PS และ PVC มีค่าลดลงเล็กน้อยประมาณ 0.017 0.023 0.047 และ 0.109 ตามลำดับ ดังนั้นจากผลการทดลองแสดงให้เห็นว่าพลาสติกชนิด PVC สามารถน ามาประยุกต์ใช้เป็นอุปกรณ์วัดปริมาณรังสีสำหรับงานประจำได้
คำสำคัญ
PlasticพลาสติกการดูดกลืนแสงUV-Visible spectroscopyDosimeterอุปกรณ์วัดปริมาณรังสี
งานวิจัยในหัวข้อใกล้เคียง
การพัฒนาและทดสอบพลาสติกผสมระหว่างพอลิเอทธิลีนเทอเรพทาเลท และพอลิเอทธิลีนความหนาแน่นสูงที่ผ่านการใช้งานแล้ว เพื่อใช้ในงานก่อสร้าง
กษมา จารุกำจร มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี พ.ศ. 2551 ถ้วยรับน้ำยางจากเทอร์โมพลาสติกอิลาสโตเมอร์จากการเบลนด์ยางธรรมชาติกับพอลิเอทิลีน.
เอกวิทย์ เพียรอนุรักษ์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย พ.ศ. 2561 การพัฒนาและการวิเคราะห์เครื่องมือวัดค่า PH ที่ทำจากพอลิเมอร์นำไฟฟ้า
วลัยพร ปฤษณารุณ เอื้อใจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ พ.ศ. 2551 การใช้เศษพลาสติกโพลิเอทธิลีนเทเรฟทาเลตเป็นวัสดุผสมสำหรับผลิตไม้เทียมขยะกล่องนมที่มีความแข็งแรงสูง
ปราโมทย์ วีรานุกูล มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร พ.ศ. 2559 การศึกษาอิทธิพลของการฉายรังสีเพื่อให้เกิดพันธะเชื่อมโยงแบบร่างแหในเฟสยางของโพลิเมอร์ผสมระหว่าง โพลิแลคติก แอซิด และ ยางธรรมชาติ อิพอกไซด์
ธาริณี นามพิชญ์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ พ.ศ. 2554 การเตรียมและสมบัติทางไฟฟ้าของวัสดุผสมไดอิเล็กทริกเซรามิกส์กับพอลิเมอร์
สมศักดิ์ วรมงคลชัย สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง พ.ศ. 2551 การเปรียบเทียบการทดสอบความบริสุทธิ์ทางเคมีรังสีของ 99mTc-Pentetate (DTPA) ด้วยเทคนิคโครมาโตกราฟี แบบกระดาษและแบบเยื่อบาง
ฐิติมา ยิ่งใหญ่ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พ.ศ. 2559 สมบัติเชิงกล เชิงแสง และเชิงไฟฟ้าของพอลิเมอร์กึ่งตัวนำจากวัสดุผสมของพอลิโพรไพลีนและอนุภาคนาโนคอปเปอร์ออกไซด์
อนุชิต ฮันเย็ก มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ พ.ศ. 2560 การปรับปรุงความเป็นเนื้อเดียวกันให้กับวัสดุผสมระหว่างเทอร์โมพลาสติกสตาร์ชและพอลิบิวทิลีนอะดิเพตโคเทอเรพธาเลตด้วยซีโอไลต์
อำพร เสน่ห์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ พ.ศ. 2560 การปรับปรุงความเข้ากันได้และความเหนียวของพอลิเมอร์ผสมระหว่างเทอร์โมพลาสติกสตาร์ชกับพอลิแลกติกแอซิด
กษมา จารุกำจร มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี พ.ศ. 2556