การศึกษามิติทางสังคมและวัฒนธรรมและการพัฒนามาตรการการป้องกันการแพร่ระบาดของโควิด 19 ที่เหมาะสมและมีประสิทธิภาพสำหรับกลุ่มเปราะบางในชุมชนแออัดในพื้นที่เขตเมือง
ชื่อผู้แต่งข้างต้นเป็นข้อความจากระเบียนผลงาน ไม่ได้ผูกกับรหัสนักวิจัย จึงกดดูผลงานอื่นของบุคคลนี้ไม่ได้ — ในคลังนี้ 142,080 ผลงาน (63.6% ของทั้งหมด) มีชื่อผู้แต่งที่เชื่อมกับหน้าผู้แต่งได้ และ 60,298 ผลงาน (27.0%) มีผู้แต่งที่ผูกกับรหัสนักวิจัยจริง ส่วนอีก 81,382 ผลงานไม่มีข้อมูลผู้แต่งเลย (มีชื่อผู้แต่งเป็นข้อความอยู่ 142,009 ผลงาน = 63.5%)
บทคัดย่อ
การศึกษานี้มีเป้าหมายเพื่อค้นหาแนวทางการพัฒนามาตรการที่เหมาะสมในการปกป้องประชากรเปราะบางในชุมชนแออัดเขตเมืองจากการระบาดของโรคโควิด-19 โดยอาศัยความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับปัจจัยทางสังคมและวัฒนธรรมที่ส่งเสริมและขัดขวางความสามารถของกลุ่มเปราะบางและชุมชนในการปฏิบัติตามมาตรการกลางของรัฐในการควบคุมและป้องกันโรค การศึกษานี้เป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการ ที่ใช้วิธีการวิจัยเชิงปฏิบัติการที่ผสมผสานวิธีการเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณและวิธีวิทยาแบบมานุษยวิทยา เริ่มดำเนินการโดยการพัฒนาตัวแบบของ มาตรการ ในพื้นที่นำร่องในพื้นที่ชุมชนคลองเตย กรุงเทพมหานคร และทดลองขยายผลไปยังชุมชนในเขตเมืองใหญ่ในจังหวัดสมุทรสาคร ขอนแก่น และเชียงใหม่ การศึกษานี้เก็บข้อมูลโดยการทบทวนเอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึก การสังเกตการณ์แบบมีส่วนร่วมและไม่มีส่วนร่วมในกระบวนการดำเนินงานพัฒนา มาตรการ ร่วมกับชุมชน ข้อค้นพบที่สำคัญคือมิติทางสังคมและวัฒนธรรมที่มีผลต่อการมาตรการปกป้องกลุ่มเปราะบางจากโรคโควิด-19 มีลักษณะเฉพาะกับประชากรแต่ละกลุ่มในแต่ละชุมชน แต่มีลักษณะร่วม เช่น ผู้สูงอายุจะต้องการแนวทางที่ดำเนินการได้ด้วยตัวเอง กลุ่มคนไร้บ้านต้องการมีอิสระ ส่วนแรงงานข้ามขาติจะให้ความสำคัญกับเรื่องความอยู่รอดทางการเงินเป็นหลัก การศึกษานี้พบว่าในการพัฒนา มาตรการ ที่เหมาะสมในการปกป้องกลุ่มประชากรเปราะบางในพื้นที่ชุมชนแออัดจากโรคโควิด-19 และภัยคุกคามสุขภาพอื่น ๆ มีความจำเป็นที่จะต้องให้ชุมชนได้เข้ามามีส่วนร่วม โดยตระหนักว่าชุมชนมีต้นทุนนจากประสบการณ์ร่วมในการรับมือกับภัยพิบัติในอดีต และมีต้นทุนทางสังคมที่สามารถนำมาใช้ในการรับมือกับภัยพิบัติโรคระบาดในปัจจุบันและอนาคตได้คำสำคัญ ประชากรเปราะบาง, ชุมชนแออัดเขตเมือง, โรคโควิด-19, ปัจจัยทางสังคมและวัฒนธรรม, การควบคุมป้องกันโรคเขตเมือง